من که پروانه صفت در طلبت  گریانم    این چه مهریست نداری تو و من حیرانم

به خدا دست خودم نیست اگر میگریم

اشعار بر میگردم مرا ببخشید

کجایی یار دیریینم   به جز یادت نمی بینم

همه دار و             ندارم غم فردای من است

سلام دوستان خوبم

نزديك يك سال هست كه خدمت شما هستم  آمار  وبلاگ نشان ميده دوستان به حقير لطف داشته اند.

دوستان خوبم همه ميدانيم كه بازخورد هر حركت منجر به تشويق ميشود و حقير وبلاگ را با اشعاري كه

سروده خودم است اداره كرده ام اگر ميخواستم مثل همه از مطالب و اشعار ديگران استفاده كنم كار ساده بود

اما با سرودن شعر  كساني كه شعر مينويسند ميدانند چقدر سخت است.

با همه اين مسائل ميخواهم بگويم از همه دوستاني كه با نظر دادن مرا تشويق ميكردند تشكر ميكنم و اگر

نظرات شما نباشد ديگر حاظر نيستم بنويسم تنها دلگرمي من نظر شماست اگه ميخواهيد اين وبلاگ ادامه

   پيدا كنه نظر بدين و گرنه بدرود  اين هم اخرين شعرم در وبلاگ                  دادار

                                               وداع

بريد به زندگي بگيد               كه ديگه دوستش ندارم

بعد يه عمر غصه و غم   ميخوام كه تنهاش بگذارم

هر كاري خواسته با دلم                  كرده و باز منتظره

كه عمر باقيمانده را                   يه جوري با خود ببره

زندگي خودت ميدوني   كه عمر من حروم شده

با يك غم بي انتها        هر چه بوده تمو م شده

از كي بگيرم عمرما            جواني من كجا رفت

عزيزترينم را مي خوام    نگو كه پيش خدا رفت

شكايت از تو را كجا      پيش كدام قاضي برم

به كي بگم ز دست تو    چه خاكي آمد به سرم

عاشقت هيچوقت نبودم      خيال نكن ديوونتم

آنقدر مرا عذاب دادي     كه فكر ترك خونتم

زندگي كاري كردي تو   كه از وجودت سير شدم

هنوز جوان نگشته ام     از جور دوران پير شدم

برو ديگه نبينمت                         شايد فراموشت كنم

تاريكي دلم زدست توست   ميخوام كه خاموشت كنم

سخت نگرفتم من ترا     اما  تو چه سخت ميگيري

گر رسم زندگي اينه      خوشا به حال اسيري

از روز اول تو بودي      رو دنده يكدندگي

لعنت اين خلق خدا    بر اين مرامت زندگي

براي زنده بودنم        ديگه  بهونه ندارم

ميخوام بمونم اما حيف   كه ديگه خونه ندارم

ميخوام برم تا بي كسي   شايد كسي پيدا بشه

شايد كه مجنون دلم  خالي ز هر ليلا بشه

 دادار

 مرا ببخش

اگر از گفته ام غمدار شدي مرا ببخش   

اگر از غصه ام بيمار شدي مرا ببخش

من كه مردم اما يك لحظه اگر             

بهر من خسته و بيمار شدي مرا ببخش

من نخواستم تو گرفتار شوي          

در دلم گر تو گرفتار شدي مرا ببخش

خار مژگانم اگر پاي تو رفت           

و تو از آن نفسي زار شدي مرا ببخش

من نباشم كه تو اشكي بباري            

گر تو دلخسته ز دادار شدي مرا ببخش

دادار(غريب)

بارون اشک مرا چشم من تنها دید 

کاشکی هنوز بچه بودم     بی خبر از هر چه بودم

  سلام دوستان خوبم اين شعر وصف حال خودم و همه اون دوستاني كه

        همچو من هستند مي باشد   

               يه روز بود و يه روز نبود

يه روز يكي ديونه بود        بي كس و بي نشونه بود

دنبال يار خود مي گشت         تو كو چه ها رونه بود

مثل همه خونه نداشت             آواره و بي خونه يود

براي  دلدادگي ها                 عاشقيش هم بهونه بود

عشق تو دلش تازگي داشت         مانند يك جوونه بود

با آدما  كاري نداشت                كار اون با زمونه بود

بعضي كاراش حرفي نداشت    برخي هم بچه گونه بود

صبح تا شب هيچ كاري نداشت     مشتري ميخونه بود

پرنده  چشاش  فقط                       به فكر آشيونه بود

يه روز همه ديدند كه اون        خنده هاش عاشقونه بود

ديگه نداشت غصه و غم            خونه غم ويرونه بود

هر چه كه گفتم من برات              قصه يك ديونه بود

تقديم به عزيز ترينم بلكه باورم كنه

(دادار)

تقدیم به همه دوستان گلم بخصوص دو ستی که مرا تشویق به نوشتن میکند 

           تو فقط نگاه كردي

توي درياي نگاهت  غرق چشماي تو گشتم

تا به جان رسيدم اما      تو فقط نگاه كردي

مثل كوه يخ نشستم       تو گرماي وجودت

آب شدم چكيدم اما     تو فقط نگاه كردي

من شدم سنگ صبورت  حرف هاي دلت را هر بار

گفتي و شنيدم اما       تو فقط نگاه كردي

تو ميگفتي مال من باش     من به اميد وصالت

از همه بريدم اما       تو فقط نگاه كردي

براي اثبات عشقم    صادقانه پيش چشمت

سينه را دريدم اما      تو فقط نگاه كردي

تا دلت آروم بگيره  دردو غصه را هزار بار

به جانم خريدم اما          تو فقط نگاه كردي

گرد راهت توي جاده    جاي پايت را نديدم

صبح تا شب دويدم اما       تو فقط نگاه كردي

هر چه بار غصه داشتي همه را از تو گرفتم

روي دوش كشيدم اما     تو فقط نگاه كردي

دادار

بدون شرح

سلام دوستان خوبم اگر دير وبلاگ را به روز ميكنم عذر ميخوام باور كنيد سرودن شعر حس ميخواد و بعضي وقتها بدون اينكه دست خودم باشه حسش نيست چه كنم اما حالا با يه شعر خوب اومدم كه در فرصت  ماندن در ترافيك يه دفعه به ذهنم رسيد نوشتم و تقديم ميكنم اينم از خوبيهاي ترافيك  با تشكر از عزيزي كه مرا به نوشتن شعر تشويق مي كند                          بدرود

                                       مي ترسم

من از بازيگر دوران ميترسم         من از آه دل گريان مي ترسم

مرا با غصه هاي تازه كاري نيست   من از درد غم پنهان مي ترسم

سكوتم را به فريادي شكستند باز     من از آشوب بي پايان مي ترسم

نگشتم عاشق دنيا و ما في ها       چو از دردي كش رندان مي ترسم

زليخا را نبندم دل به كنعانی          كه از تنهايي و زندان مي ترسم

به وصل ساحل دريا نخواهم رفت     من از امواج و از توفان مي ترسم

بهار را من نمي خواهم با گلهايش     كه از پاييز برگريزان مي ترسم

سپيده هم نمي خواهم ببينم من     كه از سوز شب هجران مي ترسم

جواني را با شور و عشق نمي خواهم   من از پيري و از خذلان ميترسم

نگيرم وصل دلداري ازيرا من        از عشق مانده در حرمان ميترسم

ننوشم جام عشقي از دم ساقي         من از روز لب عطشان ميترسم

لباس شادي را در تن نمي پوشم      از آن دم كه شوم عريان مي ترسم

نمي خوابم شب و يك دم نياسايم      من از خواب بد و هزيان مي ترسم

دگر دستي به ياري من نمي گيرم         كه از ناروي نامردان مي ترسم

نخواهم گفت دگر شعري در اين دنيا   چون از اشعار بي پايان مي ترسم

دادار(غريب)

مگه چشمات چی مخواد که من ندارم

مگه دستات چی می خواد که من بیارم

مگه باغ اون نگاهت غیر یک دسته گل یاس

توی  قلبت چی   میخواد  که   من بکارم

نانوا   هم  هر  شب  و روز   جوش  شیرین  میزند

دادار(غریب)

بشريت غروب كرد و درون من غم و اندوه گل گلستان سر زمين بي كسي

طلوع نمود. یا علی چگونه میشود احساس را دفن کرد ایا عاطفه را توان بر

خاک سپرن انسانیت ممکن است امروز محمد امین یکبار دیگر یتیم میشود

که مادرش ام ابیه میرود و یا خشنود است که گلی از گلزار

غربت با شبهای فسرده مدینه  وداع میکند. و می اید

یا علی دست در دست تنهائی  چشمانت را بر کبودی یاس احساس ببند  و

گلستانش را بر اندیشه ما باز کن و در این شب بیرنگ  سیا هی بشتاب که  

ماه را در مظلومیت دفن باید کرد  که عجب نیست ظلمت شب مدینه بی ماه

چگون روشنائی؟

شهادت فاطمه  اطهر (س) بر همه ی دوستان تسلیت باد

دوستان خوبم امروز ميخوام را جع به حداقل ويژگيهايي  يه شعر يا ترانه و كلن يك كلام  موزون بحث کنم.

یک شعر حد اقل باید .

۱-قافیه داشته باشه  ۲-تخیل داشته باشه۳-وزن داشته باشه

موارد بالا برای شعر لازم است و سایر ویژگیها اگر هم نبود اشکالی نداره اما باشه بهتره مثل انواع ارایه ها و.........

۱-قافیه :ان کلماتی که در پایان مصرع ها.و ابیات  بیاید و در یک یا چند حرف اصلی کلمه مشترک باشند.

مثال: دو کلمه  روزگار وپروردگار   در حروف اخر اصلی مشترک هستند که سه حرف (گار )است.و در دو کلمه بینا و شیدا تنها در پایان کلمه در حرف (آ) مشترک است حال اگر ان دو واژه که در سه حرف اخر مشترک هستند را با این دو واژه که تنها در یک حرف مشترک هستند را مقایسه کنیم مبینیم هر چه حروف مشترک آخر کلمه بیشتر باشد دو کلمه اهنگ زیبا تری دارد. در مورد ردیف که دو کلمه که بعد قافیه میاد و دقیقن مثل هم و به یک معنی است حرفی نمزنیم چون شعر بدونه قافیه نمی تواند باشد اما ردیف میتواند باش و میتواند هم نباشد.

در: هر آنكس ذكر حق در سينه دارد     دلي شفاف چون اينه دارد    سينه و ايينه كلمات قافيه و ينه در دو كلمه حروف قافيه است كه از حروف اصلي كلمه است و دو كلمه دارد و دارد هم به يك معني است و رديف نام دارد

۲- در مورد وزن بحث بسیار طولانی است اما با یه توضیح ساده میتوان گفت باید تعداد هجاهای دو مصرع یا همان بخشها که در دوره ابتدایی به ما گفتند با هم از نظر شمارش اندازه هم باشند این حداقل وزن است که اهنگ دو مصراع یا بیت را اگر با ضرب زدن روی یک جایی و خواندن ان بتوان مقایسه کرد.

۳- تخیل همان استفاده از ارایه های لفظی و معنوی است که اینجا نمی توان به ان پرداخت  مثل تشبیه..استعاره  ایهام  واج اریی  مراعات نظیرو.........

حال میخواهیم به نقد بعضی از این اشعار در ترانه های معاصر بپردازیم.

اگر دقت کرده باشید امروزه خواننده ها و ترانه سراها خیلی زیاد شده اند که اگر چه بعضی واقعن شعر و ترانه و اهنگ قوی میسازند اما متاسفانه بیشتر ان ها در دام اشعار مبتذل نه به معنی زشت بلکه به معنی ترانه های کم ارزش از نظر ادبی گرفتار شده اند و آن حد اقل ها را نیز رعایت نمی کنند.

ما نمی خواهیم از کسی اسمی ببریم اما شما دقت کنید و بعد قضاوت کنید به عنوان مثال ما میبینیم ترانه سرا آمده و دو کلمه را با هم قافیه قرار داه که اصلن در حروف آخر مشترک نیستن ماننددو کلمه  نگاه با هوا  که حروف اخر الف و ه  است یا امده دو کلمه را در حروف غیر اصلی مشترک گرفته است مانند کتابها و دفترها که دو حرف ها با توجه به تعریف قافیه حرف اصلی کلمه نیستد بلکه به کلمه اضافه شده اند و حروف اصلی کتاب و دفتر است که در حروف یا حرف آخر اشتراکی ندارند.

دوستان حال بروید و بعضی از اون ترانه ها را با دقت بیشتر گوش کنید ببینید حق با من است یانه

اگر چه گنجاندن این بحث در این کلام بسیار سخت است اما من سعی کردم به زبان ساده توضیحات اندکی بدهم

باز هم بگم من منکر آثار ارزشمدن و قوی نیستم بلکه منظورم ان آثار و ترانه های پیش پا افتاده است.

خدا عاقبت ادبیا ت ارزشمند این سر زمین را ختم به خیر کند و ما با آثار سخیف خود روزی صد بار حافظ و سعدی و باباطاهر و.......را در قبرنلزانیم  آمین

لطفن نظر بديد.                           بدرود

پاسخ:اول اینکه  اگه دقت کنید در وبلاگ اشاره کرده ام  که چیزهای که مینویسم به عنوان شعر کار خودم است امید است در حد شعر باشد.

دوم: معنی مصرع این است که ما فکر میکنیم این زیبایی ظاهری را خودمان بوجود آورده ایم و به آن مینازیم در صورتی که هر انچه ما از عشق فکر میکنیم متعلق به ماست اینچنین نیست همه از معشوق ازلی و ابدی خداوند یگانه است و ما تنها سایه ی ان عشق واقعی هستیم امیدوارم ان دوست که زیاد هم غریبه نیست پاسخ را گرفته باشد

باسلامي دوباره

دوستان خسته نباشيد ميخوام يه شعر بگذارم كه ظنزي است به غزل حافظ(يوسف گم گشته) همون غزل كه در فيلم ها و داستانها هر كسي گرفتار ميشه فال ميگيره و  حافظ هم همين غزل را ميده.

اين را ميگذارم نه به اون معني كه ما نااميد باشيم بلكه به آن مفهوم كه اگه خودمان حركتي نكنيم و كاري انجام ندهيم هيچ چيز خود به خود درست نمي شود .با اجازه حضرت لسان الغيب    بدرود

             غم بخور

يوسفي    نيست   تا بيايد  سوي  كنعان غم بخور           

بخت تو   هرگز نبيند روي  سامان    غم   بخور

فكر  پايان غم  و  هجران  چه  فكر باطل است

باطل  است  فكر رهائي از  دو زندان غم بخور

هرچه رفت از دست چه اميد است كه بازآيد بدست

طفل  دنيا  رفته  نايد  سوي   دامان  غم بخور

دور  گردون  گر گراني  مي كند  بر  پشت تو

مي شود  پشتت  دو تا  از جور  رندان غم بخور

گر نداري نان و شرمنده شدي  در پيش  خلق

داري  بهر  خوردنت  غمها  فراوان  غم بخور

ديده اي  صدها  طعام  د ر خوان  از ما بهتران

بهر  خوردن گر نداري  هيچ  دندان غم بخور

سال نو گشت و تو در مانده در اين كهنه رباط

گر شدي شرمنده از  روي  عزيزان  غم بخور

هر چه امروزت نصيب است دار و پنهانش بدار

گر شود  فردا  نيايد  آن  به  دستان غم بخور

عمر  بگذشت  و همي  بگذاشتي  جوروجفا

چون نداري هيچ بهانه پيش يزدان غم بخور

صد هزار سختي كشيدي تا كه غم آيد به سر

تا به سر آمد غم هجران و  درمان  غم بخور

دور  گردون  گر هميشه  بر مراد تو نگشت

مي بگردد  دو ر  بر  كام   حريفان    غم بخور

گر نداري    نان   خشك   در  سفره   شرمندگي

مي خورند اعيان خورشت و مرغ بريان غم بخور

از   براي   لغمه     ناني   مردمان      بي  حساب

مي دهند در يك نفس هم دين و ايمان غم بخور

حافظ گر گفته است كه غم آيد به پايان بس خوش است

گر   بيايد    عمر   قبل   از غم   به   پايان    غم    بخور

دادار(غريب)

با سلامي دوباره: اين شعر تقديم به همه  کسانی که در زمان زندگيشان كسي به فكر آنها نيست اما بعد ازمرگ همه دوست ميشوند و به سراغش مي آيند ولي افسوس كه................... به اميد روزي كه مرده پرست نباشيم و زمان نياز به كمك يكديگر بشتابيم. آمين

غريب

  بيا  دستم بگيـــر امروز كه امروزم به كار آيي

   چو فردا    بر سرم  آيي  سزاوارم  به  تنهايي

  تو كه امروز به   اين دنيا غريبي با من و دردم

   چرا  فردا  زني  لاف     وفاداري    و  آشنايي

اگر خواهي كه روزي تو زني بر خاك من بوسه

رخم  را  بوسه  زن  امروز  به  زيبايي  و  شيدايي

دو  دستت  را به  زير  جسم  بي روحم مگير فردا

بگير  يك  دست  به بازويم  كه افتاده  ز پيما يي

نمي  خواهم  كه  فريادت  رسد  بر  پيكر سردم

تو  را  بر  ناله  هاي  من  نبود   گوش  شنوايي

اگر بر خاك من روزي تو را افتد گذر دانم

كه كردي آن گذر بر ما ولي ديگر نمي آيي

دادار(غريب)

 تشکر میکنم و سعی می کنم موارد مورد لزوم را در همین قسمت پاسخ

 دهم ........................................ سپاس

لطفا روی ادامه مطلب کلیک کنید

به نام دادار يگانه

سلام بر دوستان خوبم عذر ميخوام اگه وبلاگ دير  به دير به روز ميشه

اگر خدا ياري كنه در تابستان سعي در افزودن مطالب جديد و تازه

خواهم كرد بازم از همه شما  پوزش مي طلبم.

چند بيت شعر زير كه براي يكي از علاقه مندان خوب شعرهايم نوشته ام

 را تقديم ميكنم به همه دوستاني كه نمي توانند از نزديك و حضوري در

 تولد دوستشان شركت كنند

 بدرود

كاشكي مي شد..........

برا  تولد  تو     گلهاي   ياس     بياررم       دل كوچك و نازت هر چه ميخواس بيارم

ماه  را  بيارم  پايين  از  آسمون    قلبم       تو را به جاش كنار     ستاره ها  بذارم

برا  گلهاي  عشقت   تو باغچه   نگاهت        يه قطره بارون بشم    يواش يواش ببارم

هر چه گله  دسته كنم   از توی باغ زندگي      همه را يكجا بيارم   تو دستاي تو بسپارم

هر چه گل محبته شاخه به شاخه جمع كنم     همه را توي   قلبت     به   يادگاري   بكارم

چشمان   زيباي تو را پر از شقايق   ببينم       سفيد بشه شبهاي تو    سياهه گر روزگارم

هر چه كادو  تولده همه را  یکجا  بخرم          تا برسه تولدت      يه گوشه اي  نگه دارم

يادت باشه محبت   چشماتا من   بدهكارم      هر چه غمه به من بده غصه هاتو طلبكارم

تولدت   مباركه  زنده  باشي  هزار  هزار      من اگه رفتم تو باشي  زنده باشه  يادگارم  

دادار(غريب)

خواهشمند است جهت اسفاده بهينه از وبلاگ موارد زير را مورد عنايت خود قرار دهيد.

1 -مطالب جديد ابتدا در صفحه اول قرار ميگيرد و سپس به قسمت خاص هر موضوع انتقال پيدا ميكند.

2-اين وبلاگ زماني رونق خواهد گرفت كه شما ان را با مطالب خود حمايت كنيد.

3- نظرات وپيشنهادات شما به بهتر شدن وبلاگ كمك شاياني مي كند.

 ۴-چون اشعار صفحه اصلی این وبلاگ سروده این حقیر می باشد استفاده از ان حتی با ذکر ماخذ مجاز  نیست.اين شعرسرآغاز شروع به كار اين وبلاگ مي باشد .

اللّهُمَّ كُنْ لِوَلِيِّكَ الْحُجَّةِ بْنِ الْحَسَنِ صَلَواتُكَ عَلَيْهِ وَعَلى آبائِهِ في هذِهِ السّاعَةِ وَفي كُلِّ ساعَةٍ وَلِيّاً وَحافِظاً وَقائِدا ‏وَناصِراً وَدَليلاً وَعَيْناً حَتّى تُسْكِنَهُ أَرْضَك َطَوْعاً وَتُمَتِّعَهُ فيها طَويلاً

دادار